Tolo da Re dedicò a Bartòldo un poemetto in vintioto cantade, illustrandole di sua mano. Ne pubblichiamo alcune in ordine sparso. Bartòldo è un bacàn della Val d'Illasi che scende a Verona a cavallo della Bìa ('na mula vecia e scancanada) e diventa il giullare di Alboino.

Bartòldo el gà sempre l'ultima paròla, ma el sa d'èssar un zugàtolo ne le mane de Alboin.

A le batùde del vilàn se ride,

ma, col morbìn che l'ànima sponciòna,

sganàssarìa le mùmie più sbasìde:

l'è primavera e intòrno gh'è Verona.

Par altro, in sta fassènda, quel che conta

l'è che i discorsi del dopodisnà

jè come spade che no g'à piu pònta,

jè sèrpe sensa el dento invelenà.

E qua vorìa zontàrghe ‘na parola:

fin che l'omo el bacàja e'l se intardìga

rènte a un gòto e coi piè sòto la tòla,

te vedarè che mal no'l de fa mìga.

El Re: La pòra jènte la se làgna

ma ogni giorno la tòla la parècia.

Bartòldo: Gh'è ci bècola e ci màgna,

però el bisògno fa trotar la vècia.

El Re: Bisòn scoltàr ci comànda

Sia che i dìga bianco rosso o nero.

Bartòldo: Qua la confusiòn l'è grànda,

par ci à beù, imbriago l'è'l sincèro.

El Re: Mànda a ramèngo la to jènte

e'l grando de la tèra tiènte amìgo.

Bartòldo: Te dirò quel che g'ò in mente,

ci cura el nespolàr no màgna el fìgo.

El Re: Al vilàn ghe piàse la vilàna;

un mèrlo furbo el resta sempre un mèrlo.

Bartòldo: Cànta el grìo ne la so tàna;

par la càvra el cavròn l'è un bèl pischèrlo.

El Re: La verità l'è ‘na gràn màma.

Bartòldo: No gh'è màre sensa fiòi.

El Re: La verità l'è ‘na gran fiàma.

Bartòldo: …Se la scàlda i to paròi.

El Re: La  verità più ciara e vera;

l'è che la spada e'l pugno duro e forte

i'à fàto caminàr l'omo a la tèra

e sempre più i ghe cambiarà la sorte.

Bartòldo: L'è,  la verità, un  bel vàso;

con quatro maneghèti intòrno al còl:

stà pur sicùro che, conforme el caso,

te'l brìnchi da la parte che te vòl.

Se rìde ancòra ma l'aprìl birbànte

dopodisnà ‘l te fa la gambarèla

e un pisolìn da le manìne sante

el te cusìna ne la so padèla.

Mèso stòrno Alboìn, piànin pianèto,

tiràndo de sbadàci la bocàssa,

el se la mòca e'l va a butàrse in lèto

ché, par ancò, lu l'à sgobà anca màssa.

Da: Poesie par i veronesi : antologia poetica

Tolo Da Re ; a cura di Michele Gragnato

Colognola ai Colli : Demetra, 1998 287 p.